บทที่ 76 คิดถึงตลอดเวลา

“ใช่ ฉันต้องทำตัวให้รู้ความ”

ฉันสงบสติอารมณ์ลงทันที ฉันต้องรู้ลำดับความสำคัญในตอนนี้ คิดได้ดังนั้น ฉันก็รีบวิ่งออกจากห้องไปกอดณัฐพลจากด้านหลัง

ฉันซบหน้าลงกับแผ่นหลังของเขา สะอื้นเบาๆ สองแขนโอบรอบเอวเขาไว้ “ณัฐพล ฉันผิดไปแล้ว อย่าทิ้งฉันไปนะ”

ฉันรู้สึกได้ว่าหัวใจของณัฐพลกระตุกไปจังหวะหนึ่ง แต่น้ำเสีย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ